Vilmundur Árni Björnsson, fraktskipa vélstjóri, var að nálgast sjötugt þegar hann loksins ákvað að flytja aftur heim til Íslands, eftir um og yfir 40 ára siglingatúra á erlendum skipum um öll heimsins höf. Hann hafði yfirgefið trygga heimahöfn á skerinu góða rétt tæplega þrítugur, eftir langdregið og erfitt skilanarferli. Villi vélstjóri eins og hann var oftast kallaður heima á Sigló, lét sig meira og minna hverfa úr sínu eigin alíslenska lífi og í hans huga þá, ófyrirgefanlegu framhjáhaldi fyrrverandi eiginkonu. Það sorglega í þessu ferli var að Villi yfirgaf samtímis ungan son og dóttir.
Áratugir hurfu í algjöru samskiptaleysi, biturð og einangruðu lífi í hávaðasömu vélarrúmi skipa, þar sem hann hvorki vildi sjá eða ekki heyra í heiminum. Hann lét fyrrverandi virkilega hafa fyrir því að fá sig til að borga meðlag, en Villi sendi þó alltaf afmælis og jólagjafir til barnanna sinna og hringdi í besta lagi einu sinni eða tvisvar á ári í foreldra sína svo lengi sem þau lifðu.
Fyrsta erlenda áratuginn var hann með Stavanger í Noregi sem heimahöfn. Landlegur fóru í upphafi mest í drykkju og vitleysu, til að gleyma eigin biturð og einmanaleika, en svo keypti hann sér lítið hús úti í skógi, hætti meira og minna að drekka og lagði mikinn tíma og pening í að gera upp þessa húseign. Skógarlífið reyndist honum þó erfitt til lengdar, hann saknaði þess að sjá ekki til sjávar og aldrei tókst honum að lokka til sín vini eða konu í þetta skógarhús, þar sem ekki var hægt sjá skóginn fyrir trjám.
Hann fékk síðan óvænt atvinnutilboð frá sænskri skipaútgerð í Skärhamn á vesturströnd Svíþjóðar og keypti þar fallegt hús með útsýni yfir haf, höfn og skerjagarð. Þetta var mun betra og meira upplífgandi útsýni fyrir bitran íslenskan sjómann. Í þessari nýju vélstjórastöðu á risastórum olíuflutningaskipum, vann hann með allra þjóða kvikindum og líkaði það vel og hann var oftast 6 mánuði úti á sjó og aðra 6 heima í fríi.
Í þessum hálfsárs löngu fríum í fallegu húsi sem ekki þurfti mikið viðhald eða viðgerðir, átti Villi oft erfitt með að komast úr vélstjóra vaktavinnu rútínunni og skipta yfir í venjulegt hversdags líf, en hann var búinn að steingleyma því, hvað svoleiðis líf ætti svo sem að innihalda.
Hann var að nálgast sextugt þegar hann tók eftir því að það greip hann æ oftar sterk angistartilfinning og áköf eftirsjá og löngun til að brjóta sig út úr neikvæðis hugsunum og þeirri félagslegu einangrun sem bjó í hans sjálfskipuðu útlegð, þvermóðsku og skilnaðarbiturð.
Það sem ýtti mest undir þessa tilfinninga vanlíðan og löngun, var að honum bárust fréttir í gegnum krókaleiðir frá Íslandi um að hann væri bráðlega að verða afi. Villi vissi þó ekki fyrir sitt litla líf hvernig hann gæti opnað samskiptin við fullorðin börn og gamla vini heima á Íslandi.
Hann reyndi að deyfa angistina með rauðvíns sulli á kvöldin til þess að geta sofnað betur, en það gerði bara illt verra og eftir nokkra mánuði neyddi langvarandi svefnleysi og þreyta hann til að leita sér læknishjálpar. Það var lán í óláni, sá Villi seinna, að ungur og skilningsríkur smábæjar heilsugæslulæknir, gaf sér tíma til að hlusta á hann og sá síðan enga ástæðu eða langvarandi lausn í að skrifa út róandi og svefnlyf.
Erfið naflaskoðun!
Nei, Villi vélstjóri fékk ávísað á sig 10 ókeypis tíma hjá sálfræðingi og hann sem aldrei talaði um sína eigin líðan fann strax að þetta gerði honum gott. 10 tímar dugðu samt skammt og næstu þrjú árin keypti hann sér sjálfur meðferð hjá duglegum sálfræðing. Þessi klóka sálgæslu kona sá til þess að hann byrjaði loksins að vilja þekkja sjálfa sig. Þau hittust reglulega þegar hann var heima í fríi, en héldu áfram meðferðartímunum þegar hann var úti á sjó gegnum netið, því nú var svo auðvelt að vera í samskiptum, sama hvar maður er staddur í heiminum.
Eftir mikla naflaskoðun undir góðri handleiðslu, sá Villi loksins fáránleikann í því hvað reiði hans, út í fyrrverandi eiginkonu hafði skapað mikinn sársauka fyrir alsaklaus börn og ekki síst hann sjálfan. Hann gat einnig séð núna að þá ung barnsmóðir hans hafi líklega ekki beinlínis verið að leita sér að elskhuga, heldur kannski bara viljað sækja sér stuðning og huggun í sínum eigin einmanaleika og þreytu sem „einstæð ungbarna móðir,“ þegar hann sjálfur hvarf af heimilinu í sína 5-6 vikna langa fraktskipatúra. Öll umræða um að hann fengi sér kannski vinnu í landi, endaði oftast með því að hann skellti hurðum og gekk út og drekkti sorgum sínum með skilningsríkum vinum.
Það bætti svo sem ekki úr skák að sá sem hún hélt fram hjá með og giftist stuttu seinna, var æskuvinur hans og frændi… en já, svona hluti er erfitt að upplifa í þröngsýnum og fámennum fjörðum.
Karlrembu hugsun hans á þessum tíma leyfði heldur ekkert annað en hann sæi sjálfan sig sem góðan heimilisfyrirvinnu föður, sem ætti allt gott skilið þær stuttu stundir sem hann var í landi. Þannig var það á barnæskuheimili hans og enginn kvartaði yfir því, allra síst Villi sjálfur, því það voru hálfgerð litlu jólin alla daga þegar pabbi hans var í landi.
Ofan á ástarsvikin bættust síðan þessi vinasvik og einhverskonar niðurlæging sem lá í því að ástar samkeppnisaðilinn væri núna að ala upp börnin hans og í þetta svika hjónaband bættu þau fljótlega við tveimur hálfsystkinum. Villi var samt innilega meðvitaður um það núna, að það lægi hálfgerður fáránleiki í því að fólk sem verður óvart ástfangið, biðji aðra um að afsaka það…
Því miður þá er það oft þannig, að margir karlmenn hefna sín á sinni fyrrverandi með fjárhaldslegu ofbeldi, samskiptaþögn og fjarveru. Þetta gat Villi loksins viðurkennt fyrir sjálfum sér, en hann sá einnig að þessi sama tilfinninga- og orða-lausa hefndarþögn, hélt honum sjálfum föstum í sínu sjálfskipaða fórnarlambshlutverki. Karlrembu þvermóðska, viðheldur bara reiði og biturð, sem ætti að öllu jöfnu að ganga yfir með tímanum og enda í ruslahaug heilans fyrir slæmar minningar og reynslunni ríkari stendur maður einfaldlega upp og reynir aftur að taka þátt í lífinu og krefjandi samspili um ábyrgð og barnauppeldi… en Villi hljóp einfaldlega frá þessu öllu og mest á undan sjálfum sér.
Karlrembubataferli!
Villa leið oft þannig á þessum naflaskoðunarárum, eins og að hann væri gamall alki í 12 spora vinnu, með góðum stuðning frá sálfræðingnum, byrjaði hann á Því að reyna að fyrirgefa sjálfum sér og vinna sig úr persónuleika sem einkenndist af biturð og reiði. Í þessu bataferli fór hann að taka eftir því að vinnufélagar, nágrannar og jafnvel ókunnugt fólk tók ekki lengur sveig fram hjá honum, heldur gaf sig oft óvænt á tal við hann. Villa fannst þetta skrítið og óþægilegt í byrjun, en sálfræðingurinn kom með ósköp einfalda skýringu á þessu…
“Villi minn! Þetta snýst einfaldlega um við manneskjur erum eins og útvarpsstöð, ef kroppurinn á okkur sendir bara út orðlausar neikvæðar bylgjur, þá sækist enginn í að hlusta, en þegar maður geislar af sjálfstrausti, sem botnar í hreinskilni og vellíðan, eins og þú ert byrjaður að gera núna, dregst fólk ósjálfrátt að manni…“
Villi safnaði síðan hugrekki til brjóta ísinn varðandi samskiptaleysi sitt við börn, barnabörn, vini og ættingja heima á Íslandi, en hann byrjaði samt fyrst á allskyns netnjósnum og hann gat séð í gegnum t.d. Facebooksíður að öll fjölskyldan bjó nú fyrir sunnan og að þetta var greinilega samheldin og góð fjölskylda sem fyrrverandi eiginkona og hans og vinur/frændi, höfðu stofnað. Það sveið reyndar svolítið að sjá að maðurinn sem gerði ástar skák og mát á hann á sínum tíma var kallaður pabbi og afi á öllum myndum. Þetta voru orð sem Villi sjálfur þráði að fá að heyra.
Hann lagði síðan mikinn tíma í að skrifa langt bréf til þeirra hjónanna, þar sem hann lýsti einlægri eftirsjá yfir því sem hegðun hans hafði orsakað fyrir þau og börnin og óskaði í lokin eftir hjálp við að reyna að opna fyrir samskipti sín við börn og barnabörn.
Það kom Villa mjög svo á óvart að einlæg og hreinskilnisleg ósk hans fékk góðar móttökur og fljótlega eftir þetta var hann í nær daglegu Messenger spjalli við son og dóttir og 2 krúttleg barnabörn, hvort svo sem að hann var staddur út á sjó eða heima í Svíþjóð. Villi vandaði sig mjög mikið við að forðast að nú fullorðnu börnin hans fyndu að þau sjálf hefðu átt einhverja skuld í langvarandi afskiptaleysi hans. Villi fann svo innilega að þau voru bæði tilbúinn í að fyrirgefa honum og meira en mikið til í að fjárfesta í sameiginlegri framtíð. Samtölin voru honum samt oft erfið og innihéldu mikið sorgarferli, yfir öllu því sem hann hafði misst af í gegnum árin.
Eftir nokkra netspjall mánuði tekur Villi af skarið og býður allri fjölskyldunni í sumarleyfis heimsókn til sín í Skärhamn, þetta slagaði hátt í 20 manns með hálfsystkinum, mökum þeirra og börnum. Þetta voru yndislegir sænskir sumarblíðu og sáttar dagar og Villa leið eins og að honum væri einfaldlega bætt við sem sjálfsögðum tímum meðlimi inn í þessari flóknu stórfjölskyldu. Hann náði einnig að upplifa innilegt sáttarfaðmlag við fyrrverandi eiginkonu, sem og elskulegan eiginmann hennar. Svo gerðist það einhvern vegin alveg óvart að Villi var kallaður pabbi, en það sem stakk hann mest í hjartað var þegar lítill sætur 4 ára glókollur hrópaði:
“AFI, AFI Villi, komdu og sjáðu…. það er stór snigill í blómabeðinu þínu..“
Eftir þessa góðu samverustund og pabba og afa orð sem var svo ljúft að heyra, varð það augljóst aðalmarkmið Villa var að klára sinn erlenda vélstjóraferil, fara eins fljót og hægt var á eftirlaun, selja allt og flytja heim til Íslands. Hann sá svo sem ekki fyrir sér að geta bætt börnum sínum upp fjarveruna úr þeirra lífi, en hann átti góða möguleika á því að verða duglegur og nærverandi afi og ef til vill langafi líka…
Alli afturhaldsseggur og aðrir gamlir vinir
Fyrsta árið heima á Íslandi leið Villa eins og að hann væri sænskur túristi í sínu eigin barnæsku landi, hann fór strax “all in” í afahlutverkið og hafði gaman af því, en það tók nokkurn tíma að aðlagast aðstæðum og verða alíslenskur aftur. Það hjálpaði mikið að margir af hans gömlu jafnaldra vinum frá Siglufirði, bjuggu nú fyrir sunnan, þeir höfðu flestir rétt eins og hann, elt börn og barnabörn suður á mölina. Villi hafði strax á sínu fyrsta Íslandsári tekið með sér barnabörnin á jólaball Siglfirðingafélagsins og hitti þar marga gamla vini og vinkonur. Einn af þeim var Aðalsteinn Bergsson, sem í denn var ætíð kallaður “Alli Kjaftur.” Hann var stór og mikil maður í kropp og kjafti, ráðríkur fyrrverandi skipstjóri, þrískilinn og misskilinn. Alli átti sjö börn með fjórum fyrrverandi eiginkonum og það voru 35 ár á milli þess elsta og yngsta.
Hann bjó nú einn og nýskilinn í risastóru einbýlishúsi úti á Seltjarnarnesi og það sem Villa fannst kannski mest skrítið var að Alli, hálf sjötugur maðurinn var helgarpabbi aðra hverja helgi og fékk þá til sín tvo smágutta sem voru 4 og 5 ára afurð úr hans síðasta mislukkaða hjónabandi við 30 ára yngri konu frá Tælandi. Honum fannst þessi “barnapössun” svo erfið að hann talaði mikið um að panta sér “au pair” stelpu. Villi gat ekki stillt sig og reyndi að benda vini sínum á fáránleikann í þessari hugmynd:
“Alli minn, maður er sem foreldri sjaldan því að “passa sín eigin börn.” Ha, ekki satt? Varla þarftu au pair stelpu í þessa pössunar vinnu aðra hverja helgi, hvað á hún að gera alla aðra daga? Mér sýnist þú meira vera að leita þér að ódýrum kvenkyns heimilisþræl… eða hvað?“
Alli var aðal driffjöðurin og sjálfskipaður leiðtogi varðandi allskyns vinafundi og Villi leit þar af lengi vel fram hjá því hvað Alli var oft neikvæður, fordómafullur og pirraður út í allt og alla og þá sérstaklega út í vanþakklátar fyrrverandi eiginkonur, sem endalaust var kennt um allt illt í hans núverandi lífi sem “einstæður yfirgefinn faðir”. Villa fannst það oft mjög svo erfitt að sjá sinn eigin gamla persónuleika í gömlu góðum vini.
Það var einnig augljóst að Alla þótti kannski rauðvíns sopinn aðeins of góður og hann kom stundum keyrandi rallhálfur á hádegisverðar vinafundi á Kaffivagninum úti á Granda. Alli kom oftar en ekki með Morgunblaðið undir handarkrikanum og svo las hann fordómafullar fréttir og vitnaði í spjallþætti og greinar á útvarp Sögu um allt og ekkert sem honum fannst fara miður í þessu guðsvolaða landi. Tilviljunarkennt dagsástand á Alla, eyðilagði oft þessa æskuvinafundi, sem fóru oftar en ekki út í algjöra steypu og hann vænti sér með miklum ofsa að allir aðrir tækju undir með honum og þannig og bara þannig… urðu vinirnir þægir og góðir meðlimir í “Grumpy Old Men” klúbbnum HANS.
Síðan var það augljóst að seint á kvöldin, datt kannski ein og önnur róandi tafla í rauðvínsglasið heima hjá Alla Kjaft og þessi góða blanda virtist gera hann algjörlega vitsmunalega bremsulausan.
Því þá sigldi hann stórhugaður og stoltur, vímusælu fleyinu sínu út um allt alheimsnets hafið og fyllti veiðarfærin af pólitískum rasisma áróðri og samsæriskenningum, sem hann síðan landaði heim í hús og deildi síðan til vinstri og hægri…út og suður, norður og niður.
Villi hafði einnig fengið fréttir gegnum óopinbera bæjarlínu Siglfirðinga í Reykjavík, um að Alli sendi oft tvíræð og klámfengin skilaboð til kvenkyns Facebook vina sinna og skipti það hann engum máli á hvaða aldri vinkonurnar voru, eða hvort þær væru giftar vinum hans eða ekki.
Alli barmaði sér síðan mikið við vini og vandamenn sem umbáru hann enn, yfir því að margir gamlir vinir væru búnir að blokkera á hann á Fésinu. Svo bætti hann við í góðum Trump forseta stíl: “Annars skiptir þetta pakk mig svo sem engu máil.. þetta eru hvort sem er allt saman bara húmorslausir og viðkvæmir Woke hálfvitar.”
Villi vélstjóri sem var orðin frekar duglegur við að sálgreina sína eigin og annarra manna líðan, leitar lengi vel að réttu íslensku orði yfir eitraða karlmennsku og gamlar karlrembur, sem stanslaust vilja meina að allt hafi nú verið betra hér áður fyrr… og að allt sé miklu verra núna…
Eftir að hafa Gúglað þetta fyrirbæri, heyrði Villi sjálfa sig sega upphátt:
“Já, einmitt AFTURHALDSSEGGUR, er gott og gillt íslenskt orð, sem nær vel utan um þessa vitleysu…“
Villi gat samt séð dýpri útskýringu á þessu stanslausa neikvæðishjali, sem er oft svo áberandi í persónuleika eldri karlmanna.
“Hmm… ég held að þetta snúist einfaldlega oft um hræðslu við allt sem er nýtt og framandi..
… Mér virðist það vera þannig að þegar sumir karlar lenda óvænt í nýjum lífsaðstæðum eins og t.d. skilnaði, þá hafa þeir ekki mörg andleg og félagsleg verkfæri í reynslu kistunni sinni. Nei, það er auðveldara að sækja huggun hjá Bakkus og lyfjavinum hans og leggja sökina frekar utan við sjálfa sig. Vonbrigði þeirra snýst síðan fljótlega yfir í að hata sterkar konur og síðan alla aðra minnihluta- og jaðarhópa sem fara í taugarnar á þjóðlegri karlmennsku ímynd þeirra sjálfra…“
Hugsaði Vill og roðnar af skömm, þegar hann minnist þess með hryllingi að hafa sjálfur verið svona karlbullu þverhaus.
Honum er ekki viðbjargandi! Eða hvað?
Fyrir eftirlaunaþega eins og Villa vélstjóra er laugardagur alla daga vikunnar, en hann vaknaði alltaf sjómannalega of snemma, hvort svo sem að það var stórhelgi eða bara venjulegur grámyglulegur vikudagur. Hann gaf sér alltaf góðan tíma í að drekka sitt sterka sænska Löfbergs Lila morgunkaffi og las samtímis fréttir í Ipaddinum sínum, en þennan páska laugardagsmorgun sér hann óvænt eftirfarandi stuttu frétt:
Lögreglumál!
Fréttir af verkefnum lögreglunnar á Íslandi:
” Í dagbók lögreglunnar kemur fram að kl.16.05 í gær (föstudaginn langa) hafi lögreglan á Seltjarnarnesi neyðst til að hafa afskipti af ökumanni á sjötugsaldri, í minnst sagt einkennilegu ástandi. Það alvarlega var að í bílnum voru tveir ungir drengir, maðurinn brást minnst sagt illa við afskiptasemi lögreglunnar og réðist á þá með þvílíkum orða ofsa, hótunum og svívirðingum, að lögreglumenn neyddust til að leggja hann í handjárn. Lögreglu tókst með aðstoð frá Félagsmálastofnun að koma skelkuðum börnum til móðurinnar. Maðurinn fékk síðan ókeypis næturgistingu í fangaklefa og var síðan sleppt eftir yfirheyrslur snemma í morgun.“
Villi vélstjóri gat auðvitað lesið úr fréttinni um hvaða kjaftstóra og ölvaða mann var verið að ræða um og þessi lögreglu atburður kom honum heldur ekki beinlínis á óvart. Villi vissi einnig mæta vel að gömlu góðu Sigló vinirnir hans vöknuðu einnig álíka snemma og hann sjálfur og hann náði fljótlega að hóa þeim saman í stutt Messenger hópsamtal:
“Strákar! Við verðum að reyna að grípa Alla Kjaft glóðvolgan og gera hann algjörlega kjaftstopp með því að við mætum allir fjórir heim til hans núna strax, hann er komin á botninn og er hreinlega hættulegur sjálfum sér og öðrum. Við bjóðum honum hjálp og stuðning og gefum okkur ekki fyrr en hann samþykkir að fara í meðferð.”
“En Villi minn, við... eða kannski mest ÉG, erum marg búnir að reyna að fá hann til að fara í meðferð, honum Alla er hreinlega ekki viðbjargandi…“
Villa brá svolítið við þetta neikvæðishjal og neyddist til að bíta sjálfan sig í tunguna svo að hann myndi nú ekki segja eitthvað særandi og ljótt við Hemma vin sin. Sem hann mundi vel eftir sem viðkvæmum ungling, sem fékk á sig viðurnefnið “Hermann Harmakvein,” því hann var lengi vel mest í ákafri ástarsorg, fann aldrei þessa einu réttu… og býr enn einn. Gárungarnir í bænum vildu reyndar meina að þetta væri misskilningur og að réttara væri að segja að Hemmi Harmur fann aldrei þann eina rétta í þessum þá þrönga og einangraða firði.
Villi varð hissa á sjálfu sér að leyfa sér að eyða tíma í miðri krísu, í að hugsa um svona barnalega uppnefnis vitleysu og tók sig saman í andlitinu og svaraði ákveðin og sallarólegur:
“Elsku besti Hermann minn!
Alvöru vinum okkar er ALLTAF viðbjargandi, varla förum við að bregðast honum Alla okkar núna, eða hvað?”
Inngrip góðar vina! “Intervention”
Þeir vinirnir stóðu nú þétt saman og hringdu ákaft á dyrabjölluna við glæsilega útidyrahurð á villunni heima hjá Alla. “”Hann er kannski bara steinsofandi uppi á efri hæðinni,” segir Kiddi og byrjar að banka ákaft á hurðina. “Nei, bíddu aðeins, ég er að reyna hringa í gemsann hans, en nú ég sé einhvern á hreyfingu þarna í kjallarastiganum,” bætir Kalli við og svo heyra þeir umgang í forstofunni og stofunni þar fyrir innan og síðan virðist Alli standa þegjandi innan við útidyrahurðina dágóða stund.
“Alli minn! Opnaðu fyrir okkur, þetta eru bara við strákarnir…” Hrópar Villi, með vinalegum tón í gegnum bréfalúguna.
Alli opnar loksins og segir síðan táreygður: “Fyrirgefið mér kæru vinir, ég hélt fyrst að þið væru einhverjar helvítis Félagsmálakerlingar sem væru komnar til að tilkynna mér að ég hefði ekki lengur umgengnisrétt við smáguttana mína.“
Þeir settust síðan inn í stofu og það ríkti þunglamaleg þögn í loftinu smástund áður en Villi vélstjóri byrjar á svakalegri eldræðu, þar sem hann í rauninni talar til þeirra allra. Hann segir þeim hreinskilnislega í stuttri tilfinninga þungri frásögn, sína eigin karlrembu raunasögu og hvað hans biturð og eigin naflaskoðun kostaði. Hann talaði líka um hvað þetta gaf honum mikið og ofan á allt fékk hann óvænt einnig aðgang að sínum gamla góða vinahóp og á lokametrum ræðunnar reynir Villi að setja smá léttari sannfæringar tón í sín lokaorð…
“Strákar, við verðum að vera duglegri við að styðja hvern annan í að vera alvöru heilbrigðir nútíma karlmenn, æfa okkur í að vera góðir sannir vinir, makar, fyrrverandi hitt og þetta, pabbar, afar… Ha, og… og tala meira um hluti sem skiptir máli. Hætta að segja hvor öðrum fordómafulla gamaldags hommabrandara, hætta að vera neikvæðir nöldurseggir og gefa okkur alla inn í allt sem er jákvætt og gott fyrir heilsuna svo við getum orðið langlífir og þar með stutt okkar nánustu lengur… Og elsku Alli minn, þú sem átt tvo unga drengi verður sérstaklega hafa þetta í huga. Ég sé fyrir mér að þú sért ekkert að fara að halda stóra veislu þegar þú verður 75 ára. Nei, þú verður upptekin við að undirbúa fermingarveislu og við strákarnir munum vera þarna líka og standa með þér í gegnum súrt og sætt…“
Villi lýtur í kringum sig og sér að orð hans hafa haft áhrif á allan hópinn, en samtímis er honum brugðið, því hann rekur óvænt augun í haglabyssu sem stendur upp á endann, falinn á bak við hálf gagnsæja stofugardínu.
“Alli minn, hvern andskotann er þessi haglabyssa að gera hér inn í stofu hjá þér… innan um allt smábarna dótið?“
Nú, brotnar Alli Kjaftur gjörsamlega saman og hann hristist allur og skelfur og rétt nær að stynja út úr sér, áður en ákafur grátekki gerir hann endanlega kjaftstopp:
” Ég… ég var búinn að ná í byssuna, en ég gleymdi að taka með mér skotfærapakkann, fór síðan aftur niður í kjallara og þá byrjuðu þið að hringja og banka… ég væri örugglega búinn að skjóta af mér hausinn ef þið hefðuð ekki komið… Líf mitt er búið… ég get ekki meir…“
Vinahópurinn náði að stinga saman nefjum og síðan tilkynntu þeir Alla að þeir myndu keyra hann upp á Geðdeild og svo færi hann þaðan beinustu leið í meðferð á Vogi. Það var átakanlegt að sjá þennan fyrrverandi skipstjóra í þessu auma ástandi og þeim var það öllum ljóst á þessu augnabliki að eitruð karlmennska eyðileggur líf annarra og getur svo sannarlega drepið stóra og sterka karlmenn líka.
Samt lá í loftinu von, í þessari lífsskipsbrota björgunaraðgerð á raunastund, um að þetta væru kannski endalokin á langri karla vanlíðan og samtímis upphafið af nýju lífi með góðra vina hjálp.
Daginn eftir þessi ósköp sem áttu sér stað heima hjá Alla Kjaft úti á Seltjarnarnesi. Á sjálfan páskadagsmorgun, fór Villi í bíltúr og gaf barnabörnunum sínum risastór páskaegg og fékk sjálfur með sér heim bæði krúttleg afabarna páskalistaverk og tvö væn súkkulaðiegg.
Fyrir einhverja óútskýranlega og guðdómlega tilviljun fékk afi Villi tvo passandi málshætti sem snertu hann djúpt, því úr fyrra páskaegginu kom :
“Fall er fararheill”
Og úr hinu:
“Batnandi mönnum er best að lifa“
ATH. Kæru lesendur!
Þetta er skáldsaga, þar sem höfundur býr til uppskáldaðar aðstæður, nöfn og persónuleika og setur þeim orð í mun til þess eins að geta sagt eftirminnilega sögu, sem ef til vill vekur lesendur til umhugsunar um skaðsemi vímuefna og eitraða karlmennsku hugsun. Við þekkjum eflaust öll svona týpur sem eru aðalpersónurnar í þessari smásögu. Ef þú sérð fyrir þér einhvern sem þú þekkir og heldur að sá hinn sami sé fyrirmynd höfundar í þessari sögu. Þá er það hinn mesti misskilningur og í rauninni þinn eigin skáldskapar túlkun. En eins og alltaf er margt og mikið fengið að láni úr mínum eigin lífsreynsluheimi og ekki síst úr djúpum og einlægum samtölum um lífið og tilveruna við fjölmarga vini og vinkonur.
Höfundur:
Jón Ólafur Björgvinsson .
Sjá meira söguefni og greinar eftir sama höfund hér:
https://trolli.is/author/nonni/
Forsíðu ljósmyndin er búin til með gervigreind frá Microsoft Designer.
